شهسواری   دل  ببرده     جان   نموده   بی قرار  

   روی  چون ماهش ندیده  کس   نه چشم  روزگار 

                                             نی  توانم    زو   بگردم       نی   بگردد   در   کنار 

                                              بی قرارم  از   رخ   او        آتشم     آبی    بیار